Monday, December 1, 2008

Вже не одну стежину я стоптала... (I have already trampled not a single path...) by Lidiya Chuplyak

Вже не одну стоптала я стежину
І не один світанок я зустріла,
Десь глибоко в душі тримаю я пташину,
Я відпущу її одного дня.

Сьогодні сонечко надворі,
А небо чисте, ясне, голубе.
Я прихилюсь душею й думками до тебе,
А ти відчуєш все, що там лежить.

Не мушу я казати чи пояснювати щось,
Ти й мовчазну мене відчуєш,
Піду своєю я дорогою в житті,
Торкаючись ледь-ледь тебе.

Ніхто не знає, що чекає нас,
А мрії наші зараз лиш міраж,
Бережи себе, мій ангеле,
Під крилами твоїми ніжністю засну.



I have already trampled not a single path
And I have already met not one dawn,
I keep the bird somewhere deeply in my soul
And I will let it go some day.

It is sunny today
And the sky is rather clear, bright and blue,
I will lean to you by my soul and thoughts
And you will feel everything what is there.

I don't have to say or explain anything,
You feel me in any way,
I will go on my way in life,
Touching you a little.

No one knows what will be with us,
And our dreams are now like a mirage,
Take care of yourself , my angel,
I will sleep tenderly under your wings.

No comments: